Uzun bir aradan sonra tekrar buradayım. Çok şey oldu, çok şey değişti. Çok üzüldüm, çok göz yaşı döktüm. Ama herkes gibi ben de kaderime razı oldum. İnsan bi çok şeyi yaşamak istediği gibi değil de yaşamak zorunda kaldığı gibi yaşıyor. Kader, alınyazısı belki de hayırlısı..
Uzun bir aradan sonra tekrar yazmaya karar verdim. İçimden gelmemişti hiç... Aslında yazacak çok şey var ama kelimelerim tükendi sanki ya da ben tükenmiştim...İçim buruk, adını koyamadığım bi hüzün var. Sık sık gözüm dolsada yine de şükür olsun rabbime, vardır bir bildiği.
Evimizi Siirt'e taşıdık. Eşimi memleketinden alıştığı insanlardan, dostlarından en önemlisi de ailesinden ayrı bırakmanın da verdiği buruklukla yollara koyulduk. Siirt'e beni bırakmayan memlekete tekrar merhaba dedik.
İşte burdayım.. Evimizi düzenimizi kurduk. Eşim burada bir okula atandı. Ben dağların, mayınlı yolların arasında okuluma, öğrencilerime gitmeye devam ediyorum. Onlarla beraber zaman geçiriyorum. Beraber gülüyoruz zaman zaman hüzünleniyoruz. Yaşıyoruz herşeye rağmen...
